تا دوران قاجاریه و قبل از فرنگی شدن ناصرالدین شاه و توجه او به ارایش صورت زنان حرمسرا ،

داشتن ابروی پرپشت و پهن نوعی ارزش حساب می‌شده. مثلاً به عکس‌های «انیس الدوله» سوگلی ناصرالدین شاه که نگاه کنید اولین چیزی که به چشم‌تان می‌خورد یک جفت ابروی کلفت و پهن است که به احتمال زیاد با نظر مساعد و مثبت شاه به این شکل درآمده است. به هر حال مدل‌های جیغ ابرو در دهه اخیر رواج یافته و ابروها رفته رفته نازک و کوتاه و بعضی‌وقت‌ها ناپدید شدند. اگر یک فلاش بک به عقب بزنیم می‌بینیم که همان زمان هم خانم‌ها فقط در صورت متاهل شدن و ازدواج مجاز به برداشتن ابرو بودند و دختران مجرد به هیچ عنوان اجازه این کار را نداشتند و در عرف و جامعه این کار یک امر مذموم و زشت به حساب می‌آمد. پس چطور می‌شود در جامعه‌ای که ابرو برداشتن دختران کاری ناپسند به حساب می‌آید ناگهان زیر ابروهای پسران خالی می‌شود و حالتی زنانه می‌گیرد؟!

شک نکنید که اگر همین ۳۰، ۴۰ سال قبل به کسی می‌گفتید پسرها ابروهای‌شان را برمی دارند حتماً بالای سر شنونده یک جفت شاخ درست درمان سبز می‌شد. مردم نه دیده و نه شنیده بودند که جنس مذکری به فکر تمیز کردن زیر ابروهایش بیفتد دیگر چه برسد به آن مدل بدهد. اما این روزها بعضی پسرها خوش و خرم زیر ابروهای خود را بر می‌دارند و چنان خرامان خرامان در خیابان‌ها راه می‌روند که انگار آهوی ختن هستند.

دست زدن به ابروها ابهت مردانه را از بین می‌برد...

پ.ن: گرفته شده از سایت نیک صالحی..

 

 

 

 این عروس بخت برگشته ی  ابرو برنداشته ی بی ارایش رو نمیشناسم ..به یقین از زنان حرمسرای قاجار بوده ..